ساری,گاهنوشته های محمود زارع
امام باقر (ع) :
501) یبعث الله قائم آل محمد فی عصبه لهم ادق فی اعین الناس من الکحل، فاذا خرجوا بکی لهم الناس، لایرون الا انهم یختطفون. یفتح الله لهم مشارق الارض و مغاربها... الا: هم المؤمنون حقا.. الا ان الجهاد فی آخرالزمان .

« خداوند قائم آل محمد (ص) را بر می انگیزد برای عموم ستمگران در میان گروهی که از نظر مردم کمتر از سرمه در چشم به شمار می آیند. چون آنها ظاهر شوند مردم به حال آنها گریه می کنند. مردم چیزی نمی بینند جز اینکه کشته می شوند!. خداوند شرق و غرب جهان را به دست آنها فتح می کند. آگاه باشید که مؤمن حقیقی آنها هستند. و بدانید که جهاد واقعی در آخرالزمان است.» [60]

و در وصف یاران آن حضرت فرمود :
502) ویجیء والله ثلاثمئه و بضعه عشر رجلا، منهم خمسون امراه، یجتمعون فی مکه .
« به خدا سوگند که سیصد و ده و اندی نفر می آیند که در میان آنها پنجاه زن هست و در مکه گرد می آیند .» [61]

 حضرت امام صادق علیه السلام :
برای او کنزهائی در طالقان هست که این کنزها از طلا و نقره نیست، بلکه مردانی است که دلهای آنها چون قطعه های آهن است که هرگز شک وتردید در آنها راه ندارد. آنها در اعتقاد خود در مورد خدا از سنگ سخت تر هستند، اگر به کوهها هجوم ببرند آنها را از پای در آورند، با پرچمهای خود به هیچ کشوری روی نمی آورند جز اینکه آن را فتح نموده (مظاهر کفر را از بین می برند)، بر فراز اسبهای نجیب خود دست بر زین اسب امام (ع) می کشند و تبرك می جویند. آنها به هنگام نبرد پروانه وار شمع وجود امام (ع) را در میان گرفته، محافظت می کنند. و هر چه امام اراده کند از او کفایت می کنند. مردان شب زنده داری که شبها نمی خوابند و زمزمه نمازشان چون نغمه زنبوران از کندو به گوش می رسد. شبها را با شب زنده داری سپری می کنند و بر فراز اسبها خدا را تسبیح می گویند. آنها در برابر فرمان امامشان از بنده مطیع، مطیع تر هستند. گوئی دلهای آنها مشعلی نورانی است، و آنها از ترس پروردگار خود نگرانند. شعار آنها« یا لثارات الحسین » (ای خونخواهان حسینی) است. رعب و وحشت آنها مسافت یکماه جلوتر از خودشان پیش می رود، و آنها فوج فوج به سوی مولی حرکت می کنند. خداوند به وسیله آنها امام حق را یاری می فرماید

« امام باقر (ع) در تفسیر آیه شریفه « و لیئن اخرنا عنهم العذاب الی امه معدوده » فرموه است که : منظور از« امت معدوده » اصحاب حضرت مهدی (عج) در آخرالزمان است. و منظور از« مایحبسه » ظهور قائم (عج) و یا نزول عذاب به دست آن حضرت است که معنی آیه چنین خواهد بود .« اگر عذاب را از آنها تا امتی محدود (یاران حضرت مهدی (ع) در آخرالزمان) تأخیر بیندازیم، خواهند گفت: چه چیز او را مانع می شود که ظاهر شود و عذاب خدا را بر ما نازل کند .» [ 62]

« قرآن کریم در پاسخ آنها می فرماید: (آگاه باش هنگامیکه عذاب فرود آید، از آنها برگردانده نمی شود، و کیفری که استهزاء و مسخره می کردند به آنها می رسد).» [ 63]

امام صادق (ع) می فرماید :
505) اما انی لو ادرکت ذلک لاستبقیت نفسی لصاحب هذا الامر .
« به خدا سوگند، من اگر آن روز را درك می کردم جانم را برای حضرت صاحب الامر (عج) فدا می کردم.» [67]

506) یقف بین الرکن و المقام، فیصرح صرخه فیقول: یا معاشر نقبائی، و اهل خاصتی و من ادخرهم الله لنصرتی قبل ظهوری علی وجه الارض: انتونی طائعین!. فترد صیحته علیهم و هم فی محاریبهم وعلی فرشهم فی شرق الارض و مغربها، فیسمعونه فی صیحه واحده فی اذن کل رجل، فیجیئون نحوها .

« در میان رکن و مقام می ایستد، آنگاه بانگ بر می آورد: ای فرماندهان من!، ای نزدیکان من!، ای کسانیکه خداوند پیش از ظهور من آنها را برای یاری من در روی زمین ذخیره کرده است!، به سوی من بشتابید و به فرمان من گردن نهید. صدای آنحضرت در شرق و غرب جهان به گوش یارانش می رسد، و آنها که در محرابهای خود و یا بر فراز رختخواب های خود هستند، در یک لحظه بانگ امام را می شنوند و به سوی او می شتباند.» [68]


ادامه مطلب .....


توجه: استفاده از تصویر برای سایتها و وبلاگها بدون انجام تغییر آزاد است؛ کپی برداری از متن با ذکر نام و درج لینک بلامانع میباشد. برای تبادل لینک بعد از برقرای لینک تارنمای ما؛اطلاع دهند تا بررسی شود.