النوبة الثالثة
قوله تعالى: وَ یا آدَمُ اسْكُنْ أَنْتَ وَ زَوْجُكَ الْجَنَّةَ

خدایا

آدم را چهار نام است:
آدم و خلیفت و بشر و انسان.

آدم نام كردند او را كه از ادیم زمین آفریده ‏اند، و از هر بقعتى كشیده، چنان كه گفت جل جلاله: مِنْ سُلالَةٍ مِنْ طِینٍ اى سلّت من كل بقعة طیبة و سبخة سهل و وعر.

در خاك آدم هم شور بود و هم خوش، هم درشت بود و هم نرم. لا جرم طباع فرزندان مختلف آمد.
در ایشان هم خوشخوى است و هم بد خوى، هم گشاده هم گرفته، هم سخى هم بخیل، هم سازگار هم بدساز، هم سیاه هم سفید.

جاى دیگر گفت: « مِنْ صَلْصالٍ كَالْفَخَّارِ » فخار گلى خشك باشد كه وى را آواز و پرخوان بود، یعنى كه آدمى با شغب است. در سر آشوب و شور دارد، و در بند گفت و گوى باشد.
جاى دیگر گفت: « مِنْ طِینٍ لازِبٍ » از گلى دوسنده، بهر چیز درآویزد، و با هر كس درآمیزد.
جاى دیگر گفت: مِنْ حَمَإٍ مَسْنُونٍ از گلى سیاه تیره. عرفه قدره لئلا یعدو طوره.


ادامه مطلب .....


توجه: استفاده از تصویر برای سایتها و وبلاگها بدون انجام تغییر آزاد است؛ کپی برداری از متن با ذکر نام و درج لینک بلامانع میباشد. برای تبادل لینک بعد از برقرای لینک تارنمای ما؛اطلاع دهند تا بررسی شود.