بسم الله الرحمن الرحیم
امام , ماموم و نسلها
( جریان دو طرفه هر گونه تعامل اجتماعی ؛ ضرورت پایه ای نتیجه گرایی )


امامان (ع) الگویند؛ اما همه مردم ماموم نیستند!!
     در قرآن کریم , حضرت باری تعالی , پیامبران را الگو و اسوه حسنه معرفی فرموده است. چونان که گوئی اینان مدل و نمونه و پرچمی هستند که دیگران با « نگاه » به آنها و با « بصیرت » نسبت به آنها« راه » را می یابند و در « مسیر درست » راهی میشوند.             
امام زمان (عج)

     الگوها , چون الگویند, لزوما و قطعا قابلیتهائی را دارند < یا گرفته اند > که دیگران بدلائل مختلفی از آن بی بهره اند و یا حداقل اینکه کم بهره اند..

     البته این بی بهره گی و یا کم بهره گی دیگران , احتمالا بایستی متناسب با زمان و کیفیت وجودی آدمیزاده تبیین گردد که : همگان فرصت نداشته اند و یا شاید آنکه به آنها فرصت داده نشده است! و یا فرصت ندارند که از جهت < راه یابی > بی نیاز از اسوه باشند.
     در واقع فلسفه نبوت , سوای از مساله اتمام حجت , فلسفه لطف باری است , نه لزوما و صرفا ضروری خلقت و استحقاق مخلوقات!
ما نبودیم و تقاضامان نبود
لطف تو ناگفته ما میشنود
     اصلا فلسفه وجودی خلقت نیز بنا بر قاعده لطف باری تعالی میباشد نه استحقاق مخلوق! لذا ما طلبکار خدا نیستیم!



ادامه مطلب


توجه: استفاده از تصویر برای سایتها و وبلاگها بدون انجام تغییر آزاد است؛ کپی برداری از متن با ذکر نام و درج لینک بلامانع میباشد. برای تبادل لینک بعد از برقرای لینک تارنمای ما؛اطلاع دهند تا بررسی شود.