قوله تعالى: وَ ما أَرْسَلْنا مِنْ رَسُولٍ إِلَا لِیُطاعَ بِإِذْنِ اللَهِ
از اوّل ورد تا آخر همه اشارت است ببزرگوارى منزلت مصطفى (ص) نزدیك حق جلّ جلاله، و خلعتى است از خلعتهاى كرامت كه اللَه تعالى بوى داد، كه واسطه از میان برداشت، و حكم وى با حكم خود برابر كرد، تا چنان كه رضا دادن بقضاء حق جلّ جلاله سبب یقین موحّدانست، رضا دادن بحكم رسول (ص) سبب ایمان مؤمنان است.

قرآن کریم
تا جهانیان بدانند كه طاعت داشت رسول طاعت داشت حق است، و نافرمانى رسول نافرمانى حق است، و قول رسول وحى حق است، و بیان رسول راه حق است، و فعل رسول حجّت حق است، و شریعت رسول ملّت حق است، و حكم رسول دین حق است، و متابعت رسول دوستى حق است.

چنان كه گفت: جلّ جلاله: فَاتَبِعُونِی یُحْبِبْكُمُ اللَهُ،

گفت: اى سیّد سادات، و اى مهمتر كائنات، و اى نقطه دائره حادثات، بندگانم را بگو: اگر خواهید كه اللَه شما را بدوستى خود راه دهد، و ببندگى بپسندد، بر پى ما روید كه رسول اوئیم، و كمر متابعت ما بر میان بندید، و حكم ما بى معارضت بجان و دل قبول كنید، تن فرا داده، و گردن نهاده، و خویشتن را در آن حكم بیفكنده، و هیچ حرجى و تنگى بخود راه نداده،


ادامه مطلب .....


توجه: استفاده از تصویر برای سایتها و وبلاگها بدون انجام تغییر آزاد است؛ کپی برداری از متن با ذکر نام و درج لینک بلامانع میباشد. برای تبادل لینک بعد از برقرای لینک تارنمای ما؛اطلاع دهند تا بررسی شود.