رَبُّ الْمَشْرِقَیْنِ وَرَبُّ الْمَغْرِبَیْنِ  " الرحمن / 17 "
ساری,گاهنوشتهای محمود زارع:در تفسیر " كشف الأسرار و عُدة الأبرار " اثر ابوالفضل رشیدالدین میبدی در بخش تفسیر سوره بقره طی فصلی در خصوص این مساله توضیح داد بشرحی که ملاحظه میفرمایید.
رب المشرقین و رب المغربین

ناگفته نماند که مدتی قبل در یکی از شبکه های ماهواره ای از یک باصطلاح بی خدایی مطلبی در همین خصوص دیدم که بقول خویش نقص جدیدی و کشف تازه ای در کتاب الله پیدا کرده است !! فارغ از پاسخهای بسیاری که از جنبه های گوناگون علمی بدان داده شده است اما وجود چنین مباحثی و طرح آن در تفاسیر سده های قدیمی - صدهها سال پیش - خود نشان میدهد که این مساله از همان اوایل مطرح بوده و بسیاری در همان زمان بجواب آن رسیده بوده اند حالا این تعدا از افراد مشخص تصور میکنند که کشف جدیدی کرده اند ! توضیح میبدی را در این باره مرور میکنیم :

فصل
بدانك در قرآن ذكر مشرق و مغرب بر سه وجه آید:
یكى بلفظ واحد چنانك درین سوره گفت بدو جایگه وَ لِلَهِ الْمَشْرِقُ وَ الْمَغْرِبُ. جاى دیگر گفت رَبُ الْمَشْرِقِ وَ الْمَغْرِبِ.
وجه دوم بلفظ تثنیه گفت، چنان كه در سورة الرحمن است رَبُ الْمَشْرِقَیْنِ وَ رَبُ الْمَغْرِبَیْنِ.
وجه سوم بلفظ جمع است چنانك در سورة المعارج گفت فَلا أُقْسِمُ بِرَبِ الْمَشارِقِ وَ الْمَغارِبِ.


بقیه در ادامه مطلب .....


توجه: استفاده از تصویر برای سایتها و وبلاگها بدون انجام تغییر آزاد است؛ کپی برداری از متن با ذکر نام و درج لینک بلامانع میباشد. برای تبادل لینک بعد از برقرای لینک تارنمای ما؛اطلاع دهند تا بررسی شود.