عالم دینی بر این باور بود که با یاد گرفتن حدیث و روایت و سخنرانی و بیان کلمات روی منبر و سپس انتقاد و موعظه، کار و وظیفه‌اش به اتمام رسیده است. به خصوص زمانی که بر سر منبر می‌رود و توجه همه را می‌بیند و خطبه می‌خواند. اما برخی از آن‌ها نیازی به مشارکت در سازندگی احساس نمی‌کردند.

امام موسی صدر

امام علی(ع) این‌گونه فرهیختگان و این‌گونه عالمان دینی را نمی‌پذیرد. زندگی و فرهنگ امام با ژرفای زندگی و فرهنگ مردم مرتبط است. ما منتسب به او هستیم و به نام او دعوت و به پیمودن راه او افتخار می‌کنیم.

ما از او چه آموختیم؟ آیا تقوای سلبی آموختیم؟ آیا برتری بر مردم را آموختیم؟ آیا محاکمه‌ی مردم را آموختیم؟ به هیچ وجه!
امام این‌گونه به ما نیاموخت. بلکه به عکس، سلوک و رفتار امام مستقیما به معنای سازندگی است. سلوک او در به عهده گرفتن مسئولیت‌هاست. او علم و عمل را به هم آمیخت. او وارد مسائل و حقوق امت شد تا فردایی بهتر بسازد. این است علی (ع).


ادامه مطلب ...


توجه: استفاده از تصویر برای سایتها و وبلاگها بدون انجام تغییر آزاد است؛ کپی برداری از متن با ذکر نام و درج لینک بلامانع میباشد. برای تبادل لینک بعد از برقرای لینک تارنمای ما؛اطلاع دهند تا بررسی شود.