ساری,گاه نوشته های محمود زارع:بعضی از فضلاء نوشته اند که در تاریخ بیست و چهارم ماه رمضان سال یکهزار و یکصد و بیست و ام المومنین ام سلمه (رض)چهار هجری یکی از صلحاء امامیه با شخصی که از مولوی های عامه بود در خصوص ذمّ خلفاء ثلاثه (بوبکر و عمر و عثمان) مناظره نمودند.

صالح امامیه آنچه را که سند از اخبار و آثار در ذمّ آنها ذکر میکرد آن مولوی در سند آنها مناقشه میکرد و میگفت این اخبار صحیح نیست چرا که تعصب وادار کرده اینها را نوشته اند. تا بالاخره کار باینجا رسید که آن مولوی گفت تا دلیلی از قرآن مجید در مذمت آنها اقامه ننمایی هرگز من ترا تصدیق نخواهم کرد!

عجیب آنست که این طائفه هر موقع که در براهین عقلی و حتی نقلی هم کم آورده از ازمنه قدیم هم متوسل به این مساله میشدند که پس باید از قرآن سندی آیه ای بیاوری تا من بپذیرم ! و معمولا این روحیه را عنودان و جحودان با حقائق در پیش میگیرند و خدا وقتی بخواهد احدی یا جمعی را رسوا کند آنها را به چنین جایگاهی میراند که از کتاب وی مدرک بخواهند و خدای تعالی هم که دانای ازلی و ابدی است و بنحوی در کتاب خویش آیات را منظم نموده است که تنها آنهایی که دل بیماری ندارند راه یابند نه هر کسی که با لجاجت و از سر عناد با حقیقت نخواهد که دیده بروی حق باز کند بتواند هدایت یابد و بهمین دلیل کتاب خدا ضمن هادی بودن مضل هم میباشد البته برای همین طائفه !


ادامه مطلب .....


توجه: استفاده از تصویر برای سایتها و وبلاگها بدون انجام تغییر آزاد است؛ کپی برداری از متن با ذکر نام و درج لینک بلامانع میباشد. برای تبادل لینک بعد از برقرای لینک تارنمای ما؛اطلاع دهند تا بررسی شود.