وَ لَا الشَهْرَ الْحَرامَ وَ لَا الْهَدْیَ وَ لَا الْقَلائِدَ
ماه حرام چهارند: ذو القعده، و ذو الحجه و محرم و رجب.
معنى آنست كه درین ماههاى حرام قتل و قتال حلال مدارید.

غدیر خم

جاى دیگر ازین گشاده تر گفت: یَسْئَلُونَكَ عَنِ الشَهْرِ الْحَرامِ قِتالٍ فِیهِ قُلْ قِتالٌ فِیهِ كَبِیرٌ.
ابن زید گفت: این بدان آمد كه كافران در ماه حرام تغییر و تبدیل میكردند، چنان كه رب العزة گفت: یُحِلُونَهُ عاماً وَ یُحَرِمُونَهُ عاماً، و قصه آنست كه: بو ثمامة جنادة بن عوف بن امیه از بنى كنانه هر سال در سوق عكاظ بایستادى، و گفتى: الا انى قد احللت المحرم و حرمت صفر، احللت كذا و حرمت كذا. آنچه خواستى حلال كردى، و آنچه خواستى حرام كردى، و عرب آن از وى میگرفتند، و میپذیرفتند، تا رب العالمین آیت فرستاد كه: إِنَمَا النَسِی ءُ زِیادَةٌ فِی الْكُفْرِ الآیة.

وَ لَا الْهَدْیَ
هدى و هدى آن بدنه است كه بمنى برند. آن را بدنه نام كردند بدانت آن را و سمن آن را.


ادامه مطلب .....


توجه: استفاده از تصویر برای سایتها و وبلاگها بدون انجام تغییر آزاد است؛ کپی برداری از متن با ذکر نام و درج لینک بلامانع میباشد. برای تبادل لینک بعد از برقرای لینک تارنمای ما؛اطلاع دهند تا بررسی شود.