بسم الله الرحمن الرحیم
وَالْعَادِیَاتِ ضَبْحاً (1) فَالْمُورِیَاتِ قَدْحاً (2) فَالْمُغِیرَاتِ صُبْحاً (3) فَأَثَرْنَ بِهِ نَقْعاً (4) فَوَسَطْنَ بِهِ جَمْعاً (5) إِنَّ الْإِنسَانَ لِرَبِّهِ لَكَنُودٌ (6) وَإِنَّهُ عَلَى ذَلِكَ لَشَهِیدٌ (7) وَإِنَّهُ لِحُبِّ الْخَیْرِ لَشَدِیدٌ (8) أَفَلَا یَعْلَمُ إِذَا بُعْثِرَ مَا فِی الْقُبُورِ (9)‏ وَحُصِّلَ مَا فِی الصُّدُورِ (10) إِنَّ رَبَّهُم بِهِمْ یَوْمَئِذٍ لَّخَبِیرٌ (11)


وَالْعَادِیَاتِ ضَبْحاً

     " عادیات " از " عدو " بمعنی دویدن با سرعت است و " ضبح " حالتی را بیان میکند که در اثر دویدن چارپا, به نفس نفس زدن می افتد و این حالت هن و هن نفس شنیده میشود. خلاصه اینکه " و " واو قسم و سوگند است و معنی آیه میشود : و قسم به اسبان تیزپای نفس نفس زن. یا سوگند به آن ستورانی که در اثر دویدن زیاد نفس شان بشماره افتاده و نفس نفس زنان میدوند.
 

فَالْمُورِیَاتِ قَدْحاً


     موریات از " ایراء " بمعنی جرقه زدن آتش است. جرقه ای که از سنگ چخماق می جهد و " قدح " بمعنی زدن با حالت ضربه است. وقتی اسبها میدوند از برخورد نعلهای آنان با سنگها و سنگریزه های زمین آنهم در تاریکی شب ( که بیشتر معلوم میشود ) جرقه هایی زده میشود. در اینجا بذهن آدم میزند که حداقل آیات ابتدائی و بویژه این دو و سه آیه ابتدائی در ارتباط با جنگ ذات السلاسل هست و مدنی است, آنطور که در بیان چگونگی حمله لشکریان اسلام به فرماندهی علی (ع) گفته اند که شبها حرکت میکردند تا از نقشه غافلگیری استفاده کرده و کرده اند , لذا قطعا در شب موضوع جرقه زدن سم اسبان موضوعی بود که در بین لشکریان اسلام موضوع جالب توجه بوده است. و اگر کسی بخواهد این واقعه را توصیف کند, بطور معمول ازاین وضعیت در بیانش بدلیل زیبائی کار جهاد نمیتواند بگذرد و واقعا هم این موضوع سوگند دارد.


ادامه مطلب...


توجه: استفاده از تصویر برای سایتها و وبلاگها بدون انجام تغییر آزاد است؛ کپی برداری از متن با ذکر نام و درج لینک بلامانع میباشد. برای تبادل لینک بعد از برقرای لینک تارنمای ما؛اطلاع دهند تا بررسی شود.