ساری,گاهنوشتهای محمود زارع:نظام اداری و بطور كلی ساختار دولت در ایران ، از آنهنگام كه مفهوم دولت به شكل امروزی آن شكل گرفته، بر مبنای اقتدار و تمركز پایه ریزی شده بود.

     این مفهوم، در اوائل قرن بیستم با كشف نفت و انحصار دولتی آن ، كه پشتوانه عظیم درآمدی برای آن بود، مزید بر علت شد كه سیستم دولتی در ایران همه كاره و سالار مردم ایران گردد.

     طی این چند دهه اخیر ، وضعیت دولت چنان شده بود كه هیچگونه نیازی به مشاركت مردم، جز در بعضی از مراسم خاص، عملا در خود احساس نمیكرد و حتی در امورات محلی هم مشاركت مردم را برنمی تافت، تا جائی كه آنمقدار از مصوبات حتی قانون اساسی را هم كه بنوعی به مشاركت مردم تاكید، بلكه تصریح داشته است ( نظیر شوراها و...) را بمرحله اجراء در نمی آورد. دیدگاههای غالب، بیشتر در حضور كلیشه ای و تشریفاتی مردم نمود داشت و خودیاری مردم را صرفا در مشاركت و كمك یكطرفه مالی از سوی مردم تعریف میكردند.


ادامه مطلب


توجه: استفاده از تصویر برای سایتها و وبلاگها بدون انجام تغییر آزاد است؛ کپی برداری از متن با ذکر نام و درج لینک بلامانع میباشد. برای تبادل لینک بعد از برقرای لینک تارنمای ما؛اطلاع دهند تا بررسی شود.