تبلیغات
چشم به راه - مطالب ابر على بن ابى طالب (ع)

چشم به راه

قوله تعالى: وَ مَنْ یَعْمَلْ سُوءاً أَوْ یَظْلِمْ نَفْسَه
...
على بن ابى طالب (ع) گفت " عجبت لمن یقنط و معه النّجاة "
عجب دارم از كسى كه نومید شود و رستگارى با وى.
گفتند: رستگارى چیست كه با وى است؟
گفت: استغفار.

قرآن کریم

و روایت است از ابن عباس كه گفت: گناهان بر سه قسم است:

گناهى كه بیامرزند، و گناهى كه نیامرزند، و یكى كه فرو نگذارند.

امّا آنچه بیامرزند، مرد است كه گناه كند، پس پشیمان شود، و عذر خواهد، و استغفار كند. این آنست كه خداى بیامرزد و بفضل خود درگذارد.

و آنچه نیامرزند، و بهیچ حال مغفرت در آن نشود، شركست كه بنده آرد. خداى را انباز و نظیر و مثل گوید، تعالى اللَه عن ذلك.

و آن گناه كه فرو نگذارند، ظلم است، كه بنده بر برادر خود كند، لا بد در قیامت جزاء آن بوى رسد، و قصاص كند از وى.


ادامه مطلب .....


توجه: استفاده از تصویر برای سایتها و وبلاگها بدون انجام تغییر آزاد است؛ کپی برداری از متن با ذکر نام و درج لینک بلامانع میباشد. برای تبادل لینک بعد از برقرای لینک تارنمای ما؛اطلاع دهند تا بررسی شود.

امّا على (ع) و ابن عباس و ابن جبیر و ابن زید و مجاهد و جماعتى میگویند كه: إِلَا عابِرِی سَبِیلٍ معنى آنست كه:الّا ان تكونوا مسافرین، و لا تجدون الماء فتیمّموا، و بقول اینان صلاة عین نماز است، نه جاى نماز، و در آن حذف مضاف نیست. میگوید در حال جنابت نماز مكنید، تا آن گه كه غسل كنید، مگر كه مسافران باشید، و آب نیابید، تیمّم كنید در آن حال، و نماز كنید كه روا است.

قرآن کریم

حَتَى تَغْتَسِلُوا یعنى: من الجنابة. و غسلهاى واجب چهاراند: غسل جنابت، و غسل حیض، و غسل نفاس، و غسل دادن مرده.
بعد از این چهار غسلها همه مسنون است و آن دوازده اند: غسل آدینه، و غسل هر دو عید، و غسل آفتاب و ماه گرفتن، و غسل استسقا، و غسل كافر كه مسلمان شود، و غسل دیوانه كه باهوش آید، و غسل كردن از شستن مرده، و غسل احرام، و غسل در مكّه رفتن، و غسل وقوف، و غسل رمى، و غسل طواف.
و فرض غسل آنست كه همه تن بشوید، و آب بأصل مویها برساند، و نیّت رفع جنابت كند. ....


ادامه مطلب .....


توجه: استفاده از تصویر برای سایتها و وبلاگها بدون انجام تغییر آزاد است؛ کپی برداری از متن با ذکر نام و درج لینک بلامانع میباشد. برای تبادل لینک بعد از برقرای لینک تارنمای ما؛اطلاع دهند تا بررسی شود.

وَ إِنْ كانَ رَجُلٌ یُورَثُ كَلالَةً أَوِ امْرَأَةٌ الآیة
تقدیر آیت آنست كه: و ان كان رجل او امرأة یورث. كلالة. هر وارث كه نه پدر باشد و نه فرزند او را كلاله گویند، و هر مورث كه از وى نه پدر ماند و نه فرزند او را كلاله گویند. پس كلاله نامى است هم وارث و هم مورث را. اگر گوئیم كه مورث است اشتقاق آن از كلّ نسبه است، و هو اذا لم یبق من قطب نسبه احد. و اگر گوئیم كه وارث است اشتقاق آن از اكلیل است، و هو الّذى یتكلّل بالرّأس، اى یحیط به، فكأنّ الكلالة تكلّلوا بالمیّت من جوانبه و حوالیه، و الولد خارج من ذلك و كذلك الوالد. و درین آیت كلاله میّت است مورث، و منصوبست بر حال.
قرآن

معنى آنست كه: اگر مردى یا زنى بمیرد كه از وى میراث برند در حال كلاله، كه ازو نه پدر ماند و نه فرزند وَ لَهُ أَخٌ أَوْ أُخْتٌ و او را برادرى بود یا خواهرى، یعنى از مادر. اجماع امّت آنست كه این برادر و خواهر هر دو از جهت مادراند، و دلیل برین قراءت سعد بن ابى وقاص است: و له اخ او أخت من امّ، فَلِكُلِ واحِدٍ مِنْهُمَا السُدُسُ هر یكى ازین برادر و خواهر هم مادر شش یك مال است. فَإِنْ كانُوا أَكْثَرَ مِنْ ذلِكَ فَهُمْ شُرَكاءُ فِی الثُلُثِ
اگر دو باشند این اولاد امّ، یا بیشتر از دو، چندان كه باشند نصیب ایشان سه یك باشد، قسمت كنند میان ایشان این سه یك، بسویّت، نرینه و مادینه یكسان و اگر با اولاد امّ پدر میّت باشد یا پدر پدر، یا فرزند میت، یا فرزند پسرش، پس ایشان را میراث نبود و بیوفتند.

مِنْ بَعْدِ وَصِیَةٍ یُوصى بِها أَوْ دَیْنٍ
قال على بن ابى طالب (ع) : انّكم تقرّون الوصیّة قبل الدّین و بدأ رسول اللَه بالدّین قبل الوصیّة . هر چند كه اللَه تعالى ابتدا بوصیت كرد آن گه دین گفت، امّا رسول خدا كه مبیّن احكام شریعت بود، و امین درگاه عزّت ابتدا بدین كرد در مال میّت، آن گه بوصیت. یعنى كه آیت اقتضاء جمع میكند نه اقتضاء ترتیب. و اجماع علما و فقها آنست كه در تركت نخست قضاء دین است، پس تنفیذ وصیّت، پس تقویم سهام و قسمت مواریث.


ادامه مطلب .....


توجه: استفاده از تصویر برای سایتها و وبلاگها بدون انجام تغییر آزاد است؛ کپی برداری از متن با ذکر نام و درج لینک بلامانع میباشد. برای تبادل لینک بعد از برقرای لینک تارنمای ما؛اطلاع دهند تا بررسی شود.

فَإِنْ طِبْنَ لَكُمْ عَنْ شَی ءٍ مِنْهُ نَفْساً ؛ نفس اینجا دلست، و نفسا منصوبست بر قطع، و معناه: ان طابت نفوسهنّ لكم عن شى ء من الصّداق فوهبن لكم، فَكُلُوهُ اى فخذوه و اقبلوه هَنِیئاً لا اثم فیه، مَرِیئاً لا داء فیه هنیئا فى الدّنیا لا یقضى به علیكم سلطان مریئا فى الآخرة لا یؤاخذكم اللَه به.
قرآن ؛ توکل

هنى ء و مرى ء دو نام است طعامى را كه منهضم بود، عاقبت آن پسندیده بى غایلة، و مرى ء تابع هنى ء است، مرى ء نگویند مگر با هنى ء، و هنى ء گویند بى مرى ء....

و قال على بن ابى طالب (ع) اذا اشتكى احدكم شیئا فلیسأل امرأته ثلاثة دراهم من صداقها. و یشتر به عسلا، و لیشربه بماء السّماء، فیجمع اللَه له الهنی ء و المرى ء و الشّفاء و الماء المبارك.

و گفته اند كه: این آیت دلیلست كه طعام جوانمردان و سخاوتیان گوارنده و سودمند بود، و خورنده را نوش، كه مى گوید ایشان چون طعام نهند بخوشدلى و طیب نفس نهند، پس خورنده را هَنِیئاً مَرِیئاً گفت و طعام بخیلان بخلاف این بود، ناگوار و ناسازگار، كه ایشان آنچه دهند بتكلّف دهند، نه بطیب نفس، پس آن درد باشد نه درمان.
مصطفى (ص) از اینجا گفت : طعام السخىّ دواء و طعام البخیل داء .


ادامه مطلب .....


توجه: استفاده از تصویر برای سایتها و وبلاگها بدون انجام تغییر آزاد است؛ کپی برداری از متن با ذکر نام و درج لینک بلامانع میباشد. برای تبادل لینک بعد از برقرای لینک تارنمای ما؛اطلاع دهند تا بررسی شود.

النوبة الاولى
وَلاَ تُؤْمِنُواْ إِلاَّ لِمَن تَبِعَ دِینَكُمْ قُلْ إِنَّ الْهُدَى هُدَى اللّهِ أَن یُؤْتَى أَحَدٌ مِّثْلَ مَا أُوتِیتُمْ أَوْ یُحَآجُّوكُمْ عِندَ رَبِّكُمْ قُلْ إِنَّ الْفَضْلَ بِیَدِ اللّهِ یُؤْتِیهِ مَن یَشَاءُ وَاللّهُ وَاسِعٌ عَلِیمٌ ﴿73﴾
و [گفتند] جز به كسى كه دین شما را پیروى كند ایمان نیاورید بگو هدایت هدایت‏ خداست مبادا به كسى نظیر آنچه به شما داده شده داده شود یا در پیشگاه پروردگارتان با شما محاجه كنند بگو [این] تفضل به دست‏ خداست آن را به هر كس كه بخواهد مى‏ دهد و خداوند گشایشگر داناست (73)
پیمان الهی
قوله تعالى:
وَ لا تُؤْمِنُوا استوار مگیرید
إِلَا لِمَنْ تَبِعَ دِینَكُمْ مگر هم دینان خویش را،
قُلْ إِنَ الْهُدى هُدَى اللَهِ گوى یا محمد (ص) كه: دین دین خدایست، و راه نمونى راه نمونى وى،
أَنْ یُؤْتى أَحَدٌ مِثْلَ ما أُوتِیتُمْ استوار مگیرید كه هیچكس را آن دهند كه شما را دادند
أَوْیُحاجُوكُمْ عِنْدَ رَبِكُمْ و استوار مگیرید كه ایشان فردا بنزدیك خداوند شما حجّت آرند بر شما
قُلْ إِنَ الْفَضْلَ بِیَدِ اللَهِ گوى یا محمد (ص) كه این افزونى و برترى خلق را بر یكدیگر بدست خداست،
یُؤْتِیهِ مَنْ یَشاءُ میدهد او را كه خود خواهد،
وَ اللَهُ واسِعٌ عَلِیمٌ ( 73 ) و خداى فراخ دار، فراخ بخش، فراخ توان است، بسزایها دانا.


ادامه مطلب .....


توجه: استفاده از تصویر برای سایتها و وبلاگها بدون انجام تغییر آزاد است؛ کپی برداری از متن با ذکر نام و درج لینک بلامانع میباشد. برای تبادل لینک بعد از برقرای لینک تارنمای ما؛اطلاع دهند تا بررسی شود.


همه پیوندها