چرا دستورهای دینی، برای شب زنده ‏داری و سحر، اهمیت بسیاری قائل شده است؟
جواب :
 هنگام روز مشاغل انسان زیاد است: ﴿ إنّ لَكَ فِی النّهارِ سَبحاً طَویلاً ﴾.[1] رفت و آمد، گفت و گو، دید و بازدید و...؛ امّا هنگام سحر آرامش به انسان باز می‏گردد و با كسی گفت و گویی ندارد. كسی هم مزاحم نیست و می‏تواند با دوست حقیقی خود گفت و گو كند: ﴿ إنَّ ناشئةَ اللَّیلِ هِی أشَدُّ وَطْئاً وَ أقْوَمُ قِیلاً ﴾.[2]

ساری,گاه نوشته های محمود زارع

البته ذكر سحر، تنها روزی كسانی است كه روزها مزاحم را به درون راه نمی‏دهند. سخن گفتن با خدا به سبكبالی نیاز دارد، پس باید به گونه ‏ای برنامه ‏ریزی كنیم كه بتوانیم هنگام سحر، سبكبال در محضر دوست حاضر شویم.

گفتن، شنیدن و بحث درباره مسائلی كه به ما مربوط نیست، سودی ندارد در قرآن كریم آمده است: عده ‏ای زندگی هرج و مرج دارند: ﴿ فَهُمْ فِی أمْرٍ مَریج ﴾[3]؛ مریج یعنی هرج و مرج.[4] این افراد در خواب هم اضغاث احلام می‏بینند.


ادامه مطلب .....


توجه: استفاده از تصویر برای سایتها و وبلاگها بدون انجام تغییر آزاد است؛ کپی برداری از متن با ذکر نام و درج لینک بلامانع میباشد. برای تبادل لینک بعد از برقرای لینک تارنمای ما؛اطلاع دهند تا بررسی شود.