شرحی بر یک رباعی عرفانی‏
بسم الله الرحمن الرحیم، و به نستعین و علیه التوکل
حمد و سپاس و ثنای بی قیاس حضرت واجب الوجودی را که اعیان ممکنات را از عالم غیب و علم به نور تجلی شهودی، در عالم عین و شهادت منور گردانید؛ و صلوات بی ‏غایت بر روان پاک راه بین راهنما باد، که سالکان مسالک طریقت و حقیقت را به ارشاد و رشد و هدایت، به اعلی مراتب وصول رسانید، علیه من الصلوه ازکیها، و من التحیات اصفیها.
بنده پادشاه

اما بعد، سائل صاحب بصیرت مسعود سیرت از معنای این رباعی سوال فرموده بود که :

از پنجه پنج و شش در شش به در آی
وز کشمکش سپهر سرکش به در آی‏‏
خواهی که چشی ذوق خوشیهای عدم
از ناخوشی وجود خوش خوش به درآی‏‏


بدان ای عزیز که بر رای روشن اصحاب دانش هویدا و مبرهن است که تعلق روح انسانی بدین بدن خاکی به جهت کسب معرفت حقیقی است که :
و ما خلقت الجن و الانس الا لیعبدون (سوره ذاریات (51) آیه‏56.) ای: لیعرفون؛ و معرفت حقیقی کشفی به حصول موصول نمی‏گردد الا بعد از عروج از محابس تقیدات جسمانی و روحانی به اعلی مقامات اطلاقی، و این معنا به اتفاق کاملان میسر نمی‏گردد الا به ارشاد کامل عارف محقق، که طالب نیازمند را به طریق سلوک و مجاهده، به مقامات کشف و مشاهده تواند رسانید، که: هم قوم لایشقی جلیسهم (ر.ک: عوالی اللثانی، ج‏4، ص‏67-68.).


بقیه در ادامه مطلب .....


توجه: استفاده از تصویر برای سایتها و وبلاگها بدون انجام تغییر آزاد است؛ کپی برداری از متن با ذکر نام و درج لینک بلامانع میباشد. برای تبادل لینک بعد از برقرای لینک تارنمای ما؛اطلاع دهند تا بررسی شود.