النوبة الاولى
وَابْتَلُواْ الْیَتَامَى حَتَّىَ إِذَا بَلَغُواْ النِّكَاحَ فَإِنْ آنَسْتُم مِّنْهُمْ رُشْدًا فَادْفَعُواْ إِلَیْهِمْ أَمْوَالَهُمْ وَلاَ تَأْكُلُوهَا إِسْرَافًا وَبِدَارًا أَن یَكْبَرُواْ وَمَن كَانَ غَنِیًّا فَلْیَسْتَعْفِفْ وَمَن كَانَ فَقِیرًا فَلْیَأْكُلْ بِالْمَعْرُوفِ فَإِذَا دَفَعْتُمْ إِلَیْهِمْ أَمْوَالَهُمْ فَأَشْهِدُواْ عَلَیْهِمْ وَكَفَى بِاللّهِ حَسِیبًا ﴿6﴾
و یتیمان را بیازمایید تا وقتى به [سن] زناشویى برسند پس اگر در ایشان رشد [فكرى] یافتید اموالشان را به آنان رد كنید و آن را [از بیم آنكه مبادا] بزرگ شوند به اسراف و شتاب مخورید و آن كس كه توانگر است باید [از گرفتن اجرت سرپرستى] خوددارى ورزد و هر كس تهیدست است باید مطابق عرف [از آن] بخورد پس هر گاه اموالشان را به آنان رد كردید بر ایشان گواه بگیرید خداوند حسابرسى را كافى است (6)
عفت زینت زنان
قوله تعالى:
وَ ابْتَلُوا الْیَتامى و مى آزمائید یتیمان را،
حَتَى إِذا بَلَغُوا النِكاحَ تا آن گه كه بنكاح رسند،
فَإِنْ آنَسْتُمْ اگر بینید،
مِنْهُمْ از ایشان،
رُشْداً راست راهى،
فَادْفَعُوا إِلَیْهِمْ أَمْوالَهُمْ بایشان دهید مالهاى ایشان،
وَ لا تَأْكُلُوها و آن را مخورید،
إِسْرافاً بگزاف،
وَ بِداراً أَنْ یَكْبَرُوا شتافتن و پیشى كردن بر بلوغ و بر بزرگ شدن ایشان،
وَ مَنْ كانَ غَنِیًا و هر كه بى نیاز باد از قیّمان،
فَلْیَسْتَعْفِفْ ایدون باد كه دست پاك دارد از مال یتیمان،
وَ مَنْ كانَ فَقِیراً، و هر كه درویش باد،
فَلْیَأْكُلْ بِالْمَعْرُوفِ ایدون باد كه از مال یتیم باندازه خوراد و بداد،
فَإِذا دَفَعْتُمْ إِلَیْهِمْ أَمْوالَهُمْ چون بایشان دهید مال ایشان،
فَأَشْهِدُوا عَلَیْهِمْ گواهان گیرید بر اقرار ایشان بقبض مال ایشان،
وَ كَفى بِاللَهِ حَسِیباً (6) و پسندیده است اللَه بگواهى و پسنده كارى و آگاهى و شمار خواهى.


ادامه مطلب .....


توجه: استفاده از تصویر برای سایتها و وبلاگها بدون انجام تغییر آزاد است؛ کپی برداری از متن با ذکر نام و درج لینک بلامانع میباشد. برای تبادل لینک بعد از برقرای لینک تارنمای ما؛اطلاع دهند تا بررسی شود.