امام زین العابدین (ع) می فرماید :
256) ان للقائم منا غیبتین، احداهما اطول من الاخری. اما الاولی فسته ایام، وسته اشهر، وست سنوات. و اما الاخری فیطول امدها حتی یخرج من هذا الامر اکثر من یقول به، فلا یثبت علیه الا من قوی یقینه، و صحت معرفته، و لم یجد فی نفسه حرجا مما قضینا، وسلم لنا اهل البیت.
ساری,گاهنوشته های محمود زارع
« برای قائم ما دو غیبت است که یکی از آنها طولانی تر از دیگری است که غیبت اولی او شش روز و شش ماه و شش سال طول می کشد، اما دومی به قدری طول می کشد که بیشتر کسانی که به غیبت او ایمان داشتند از اعتقاد خود بر می گردند، فقط کسانی بر اعتقاد خود استوار می مانند که یقین محکم و شناخت صحیح داشته، تسلیم ما اهل بیت باشند و سخنان ما بر آنها گران نباشد. » [19]

کسی که از منبع وحی بیگانه باشد هرگز نمی تواند این چنین قاطعانه از آینده دور و از حوادث شخصی سخن بگوید، و کسی که ایمان استوار نداشته باشد هرگز در برابر چنین بزرگوارانی تسلیم نخواهد شد و داوری آنها بر او گران خواهد بود.

اما در مورد مدت غیبت اولی، آورده اند که: در شش روز اول، فقط خواص اهل بیت از آن آگاه شدند، و در شش ماه اول فقط خواص شیعه از ولادت حجت خدا مطلع شدند، و در مدت شش سال (تا وفات پدرش) گروه فراوانی از شیعیان از ولادت آن حضرت مطلع شده، به افتخار دیدارش نائل شدند، حتی برخی از دشمنان نیز او را دیدند، تا حجت بر آنها تمام شود. [ 20]

257) فی القائم منا سنه من سنه انبیاء: سنه من نوح، و سنه من ابراهیم، و سنه من موسی، و سنه من عیسی، و سنه من ایوب، و سنه من محمد. فاما من نوح فطول العمر. و اما من ابراهیم فخفاء الولاده و اعتزال الناس، و اما من موسی فخفاء الولاده و دوام خوفه و تعب شیعته من بعده مما لقوا من الاذی و الهوان الی ان اذن الله بظهوره و ایده علی عدوه. و اما من عیسی فاختلاف الناس فیه حتی قالت طائفه: ما ولد، و قالت طائفه: ولد وقتل و صلب، وقالت اخری: ما زال حیا یرزق. و اما من ایوب فالفرج بعد البلوی. و اما من محمد فالخروج بالسیف و الرعب، و قتل اعداء الله و اعداء رسوله، و الجبارین و الطواغیت، و انه لا ترد له رایه.

« در قائم ما شش نشانه از شش پیامبر است:
نشانه ای از حضرت نوح، نشانه ای از حضرت ابراهیم، نشانه ای از حضرت موسی، نشانه ای از حضرت عیسی، نشانه ای از حضرت ایوب و نشانه ای از حضرت محمد (ص)
-    اما نشانه اش از حضرت نوح طول عمر اوست.
-    اما نشانه اش از حضرت ابراهیم، تولد پنهان و گوشه گیری او از مردمان است.
-    اما نشانه اش از حضرت موسی، مخفی بودن ولادت و استمرار بیم او و شیعیانش و تحمل سختیها و رنجها از دشمنان است تا روزی که فرمان ظهور صادر شود و بر دشمنان چیره گردد.
-    اما نشانه اش از حضرت عیسی، اختلاف مردم است در حق او، که گروهی می گویند: متولد شده، گروهی می گویند: متولد شده و کشته شده و به دار آویخته شده است. و گروهی می گویند: زنده است و در نزد پروردگارش روزی داده می شود.
-    اما نشانه اش از حضرت ایوب، فرج بعد از شدت و گشایش بعد از گرفتاری است.
-    و اما نشانه اش از رسول اکرم (ص)، خروج او شمشیر به دست و رعب او در دل دشمنان، و کشتن دشمنان خدا و رسول (ص) و ستمگران و طاغوتها است. و اینکه هرگز پرچم او – شکست نمی خورد – و بر نمی گردد.
» [21]


ادامه مطلب .....


توجه: استفاده از تصویر برای سایتها و وبلاگها بدون انجام تغییر آزاد است؛ کپی برداری از متن با ذکر نام و درج لینک بلامانع میباشد. برای تبادل لینک بعد از برقرای لینک تارنمای ما؛اطلاع دهند تا بررسی شود.