ساری ؛ گاهنوشته های محمود زارع : ... گاه می اندیشم که در عالم بعد از « ایمان » , حضرت محبوب ؛ موجودی عزیزتر از « عشق » خلق نکرده است ... حتی همین عشقهایی که گاه به « عشقهای زمینی » توصیف میشود ! ...
ساری , گاهنوشته های محمود زارع
همواره گفته ام که یکی از هزاران هدیت از هدیه های ارزشمند عشق , به آدمیان - و حتی دیگران - « رهایی » است ...
رهایی از بخصوص « خودخواهی » و کبر که مظهر تفرعن و ابلیسی است ...
همان صفتی که بسهولت " آنی " موجودی را مطرود و مخلوقی را " رجیم " از درگاه " رحیم " و " رانده " از آستان " خوانده " می کند ...
موثرترین دوای " علت (1) " های ما و پادزهر سمّ هلاک کننده نخوت ما ؛ همین موجود لطیف « تک رو » ی بی بدیل و البته ویرانگر ؛ بنام حضرت عشق است ...

بسیار ره آورد مبارکی است ؛ آنجا که اگر عشقی بر دلی بنشیند و " دگرخواهی " را جایگزین " خودخواهی " کسی بکند ...

مرا اینجا البته سر آن نیست که بتوصیف چنین موجود نازنینی بنشینم که بیشتر « یدرک و لا یوصف » است ؛ که در توصیف باعتبار ابعاد میتوان سر وصف را گشود ... ولیک چگونه میتوان بوصف موجودی نشست که « سخت روی تک رو » ئیست که هیچ " پشت " ی ندارد و همه « رو » ست !! ...


دانلود ادامه مطلب .....


توجه: استفاده از تصویر برای سایتها و وبلاگها بدون انجام تغییر آزاد است؛ کپی برداری از متن با ذکر نام و درج لینک بلامانع میباشد. برای تبادل لینک بعد از برقرای لینک تارنمای ما؛اطلاع دهند تا بررسی شود.