النوبة الثالثةلله الاسماء الحسنی
قوله تعالى: وَ لِلَّهِ الْأَسْماءُ الْحُسْنى‏ فَادْعُوهُ بِها
خداى را جلّ جلاله نامها است، و آن نامها او را صفات است، بآن نامها نامور و ستوده و شناخته، نامهاى پرآفرین، و بر دلها شیرین، نظم پاك و گفت پاك از خداوند پاك.
نظم بسزا و گفت زیبا از خداوند یكتا.
آئین زبان و چراغ جان و ثناء جاودان.

خود میگوید جلّ جلاله و عزّ كبریاؤه: نورى هداى، و لا اله الّا اللَّه كلمتى، و أنا هو.
بنده كه راه یافت بنور من یافت،
پى كه برد بچراغ من برد، چراغ سنّت، چراغ معرفت، چراغ محبّت.
چراغ سنت در دلش افروختیم، چراغ معرفت در سرش افروختیم، چراغ محبّت در جانش افروختیم.
اى شاد باد بنده ‏اى كه میان این سه چراغ روان است!
عزیزتر ازو كیست كه نور اعظم در دلش تابان است؟
و دیده ورى دوست دل او را عیان است؟

آن گه گفت جلّ جلاله:
لا اله الا اللَّه گفت من است و صفت من است،
و اللَّه نام من است، و من آن نامم كه هستم،
كه نامم دیّان و مهربان، و خداى همگان،
دارنده جهان، و نوبت ساز جهانیان.

پیر طریقت كلمه ‏اى چند گفته لائق این موضع، گفت:
اى سزاوار ثناى خویش!
اى شكر كننده عطاء خویش!
اى شیرین نماینده بلاء خویش!
رهى بذات خود از ثناء تو عاجز، و بعقل خود از شناخت منّت تو عاجز، و بتوان خود از سزاى تو عاجز،

كریما!
گرفتار آن دردم كه تو دواى آنى.
بنده آن ثناام كه تو سزاى آنى.
من در تو چه دانم تو دانى!
تو آنى كه خود گفتى، و چنان كه خود گفتى آنى.
همانست كه مصطفى (ص) گفت: «لا احصى ثناء علیك انت كما اثنیت على نفسك».


ادامه مطلب .....


توجه: استفاده از تصویر برای سایتها و وبلاگها بدون انجام تغییر آزاد است؛ کپی برداری از متن با ذکر نام و درج لینک بلامانع میباشد. برای تبادل لینک بعد از برقرای لینک تارنمای ما؛اطلاع دهند تا بررسی شود.