ساری,گاهنوشتهای محمود زارع:نمیدانم کجا خواندم و که بود ولی احتمالا میگویند روزی یکی از عرفاء - شاید بایزید بسطامی بود درست نمیدانم- در مسیری میگذشت. در گوشه ای دید یکی بر در مسجد نشسته با صوت حزینی هم قرآن میخواند تا مردم را به رقت آورده و در کاسه او پولی بریزند.( گدائی) . بایزید از کنارش بدون اینکه التفاتی نماید بگذشت.
در چند قدم آنطرفتر در سر چهارسوقی ، تار زنی را دید که داشت تار مینواخت و بوسیله آن میخواست که مردم در کاسه او پولی برای امرار معاش بریزند. عارف نامی، ایستاد و التفات ویژه ای و هبه مالی قابل ملاحظه ای هم به تارزن داد.
مریدان ( شاید با تعجب) علت جویا شدند! بایزید در پاسخ گفت :
اولی را با دومی تفاوت بسیار است و بود. و ادامه داد که :
اگر شما گرسنه و محتاج باشید و نانی هم در بالای رف(طاقچه) ای بلند باشد بطوریکه دستتان بآن نان نرسد تا سد جوع کنید ، برای دست یابی به نان چه میکنید؟
هر یک چیزی گفت. بایزید گفت: حال مرد اولی که بر درب مسجد قرآن همی خواند تا پول از خلق الله بستاند ، حال کسی را ماند که برای گرفتن آن نان بالای طاقچه، العیاذ بالله ، قرآن را زیر پا قرار داده تا دستش فراز گردد و به نان برسد. و دومی این نکرد و برای حصول نان، آلت موسیقی بزیر پای نهاد تا نان بستاند. حکایت اولی حکایت اهانت به کتاب الله و حرمت شکنی و تقدس زدائی است.حکایت دومی ، حکایت صدق و راستی و بی شیله و پیله گی است.


     البته تعبیرات از من نگارنده است و نقل به مضمون شده است. حال آنانی که با سوء استفاده از مقدسات ، آنها را ابزار کرده یعنی استفاده ابزاری از مقدسات به نفع منافع شخصی و جناحی و.. که بعد از انقلاب بازار گرمی هم از سوی افرادی خاص پیدا کرده است.

     شاید هر شعاری از سوی كاندیداهای ریاست جمهوری و یا دیگر كاندیداها( اعم از مجلس و ...) تا حدودی توجیه داشته باشد كه بحساب معرفی توانائیها و برنامه های خویش بمردم سر بدهند و این ظاهرا ضروری است.
گرچه شیوه تایید صلاحیتها همیشه طوری هست كه مردم گویا هیچ نیازی به شناخت بیشتر ندارند چون غالبا دانه درشتهائی تائید میشوند كه مردم ناچارند خیلی بیشتر از تعداد بارهائی كه بخدا رو میكنند ( در نماز ) از طریق سیما و تلویزیون قیافه و حرفهای تكراری آنها را بجبر دیده و گوش كنند و این رجل ها همیشه بوده و هستند و گویا خواهند بود.
ما با عملكرد همه این رجل های گرامی طی سالیان متمادی مدیریت كلانشان آشنا هستیم و هر گلی كه بسر این مملكت زده شد تاكنون از سوی همین آقایان بوده است.
یكی كه چند دوره رئیس جمهور بوده و بعدش هم كه پستی مهمتر گرفته و انتخاب مجددش یعنی تقریبا تایید همان وضعیت ، دیگری هم كه چند دوره ریاست بر یكی از قوای مهم را برعهده داشته و توانش بطور كامل از سوی مردم ارزیابی شده است،
یكی دیگر هم كه در هیچ پست كلانی كمتر از یك دهه كوتاه نیامده بود كه آخری آن هم رسانه ای عظیم ملی بوده است و ما بطور كامل از توانائی هایش و خط و ربطش اطلاع داریم و دیگران هم كه در همین حد و حدودها دارای مسئولیتهای كلانی بوده اند و چهره های ناشناخته ای نیستند و باز تاكید میكنم كه در تمامی خوب و بد این مملكت نقش اصلی را همین آقایان داشته اند و تعجب ما بعضا ناشی از آن است كه این ها طوری از وضع موجود انتقاد میكنند كه گویا اصلا كاره ای در این مملكت نبوده اند و یا اگر هم بوده اند سیستم آنها را كنار زده و یا بدلیل اعتراض نسبت به وضع موجود از جایگاه خویش كنار رفته و باقی ماجراء ....!!

     لذا ما این انتقادها را جدی نمیگیریم و صرفا آنها را شعارهائی برای جلب بیشتر آراء مردم و بستن بار خویش فرض كرده و پیشنهاد میكنیم كه بیخود هزینه های گزاف تبلیغاتی را متحمل نشوند.
     اما حرف اصلی و نهائی ام با توجه به داستان صدر این مقال این است كه ؛ چه میتوان نامید این اقدام را كه بعضی از این رجالهای محترم در نطق ها و شعارهای تبلیغاتی خویش ، از دین و ارزشهای دینی مایه گذاشته و با عناوین عدیده ای مانند اصولگراها و... (
با توجه به بار ارزشی ائی كه این واژه دارد ) و دیگر شعارهای مانند این میخواهند مردم معتقد  و متدین به مذهب و مقدسات ما را متقاعد كنند كه چون شما متدین هستید پس بما كه علیرغم دیگران به اصول و ارزشها گرایش داریم رای دهید؟!!!
بقول یك دوست شوخی این شعارها تقریبا مانند این است كه بخواهند در حوزه علمیه ، انجمن اسلامی تشكیل دهند!!.... این مطلب – شاید – ادامه یابد...

محمود زارع ساری www.mzare.ir 
این مطلب را قبلا در  تاریخ چهارشنبه چهارم خرداد 84  در بلاگفا منتشر کرده بودیم
 


توجه: استفاده از تصویر برای سایتها و وبلاگها بدون انجام تغییر آزاد است؛ کپی برداری از متن با ذکر نام و درج لینک بلامانع میباشد. برای تبادل لینک بعد از برقرای لینک تارنمای ما؛اطلاع دهند تا بررسی شود.