ساری,گاهنوشته های محمود زارع

تو مشغولی به حسن خود، چه غم داری ز کار ما
که هجــــــرانت چه میسازد همـــــــی با روزگار ما
چــــه ساغرها تهــــی کردــــیم بر یادت: که یک ذر
نه ســـــاکن گشت سوز دل، نه کمتر شد خمار ما

به هــــر جایی که مسکینی بیفتد دست گیرندش 
ولـــــی این مردمـــی ها خــــود نباشـــد در دیار ما
ز رویت پــــرده ی دوری زمانــــــی گـــر برافتـــــادی
همـــانا بشکفانیــــــدی گـــــل وصلی ز خــــــــار ما

تو همچون خرمن حسنی و ما چون خوشه چینانت
از آن خرمن چـه کم گشتی کــــه پر بودی کنــــار ما

ز دلبندان آن عالم دل ما هم ترا جوید
  که از خوبان این گیتی تو بودی اختیار ما
نمیباید دل ما را بهار و باغ و گل بی تو 
 رخ و زلف و جبینت بس گل و باغ و بهار ما
ز مثل ما تهیدستان چه کار آید پسند تو؟
تو سلطانی، ز لطف خود نظر میکن به کار ما
چه دلداری؟ که از هجران دل ما را بیازردی 
چه دمسازی؟ که از دوری بر آوردی دمار ما
به قول دشمنان از ما، خطا کردی که برگشتی 
کزان روی این ستمکاری نبود اندر شمار ما
ز هجرت گر چه ما را پر شکایتهاست در خاطر  
هنوزت شکرها گوییم، اگر کردی شکار ما
بگو تا: اوحدی زین پس نگرید در فراق تو     
که گر دریا فرو بارد بنفشاند غبار ما
www.mzare.ir


ساری,گاهنوشته های محمود زارع
مطالب اخیر وبلاگ:





توجه: استفاده از تصویر برای سایتها و وبلاگها بدون انجام تغییر آزاد است؛ کپی برداری از متن با ذکر نام و درج لینک بلامانع میباشد. برای تبادل لینک بعد از برقرای لینک تارنمای ما؛اطلاع دهند تا بررسی شود.