ساری,گاه نوشته های محمود زارع: به یک نام فامیل برخوردم : آزرمی... چهره اش را که خوب تماشا کردم ، کمترین نشانی از شرم و حیاء ندیدم. از قدیم یک ضرب المثل در ایران داشتیم و من اولین بار از یک معلم شنیدم در دوره راهنمائی که میگفت :

                      هر جه کچل است ، نامش ذوالفعلی است.
                      هر چه کور است ، نامش عین العلی است.

     دو دلیل به ذهنم رسید: ۱- وقتی یک موضوع نزد مخاطبین از جهت ضعف اخلاقی یا غیر اخلاقی تاکید محوری پیدا میکند، توجه و تمرکز ذهنی روی آن بویژه برای تطبیق آنچه که از آن خصلت از نظر مفهومی در ذهن دارند با واقعیت موجود در فرد مربوطه ، بیشتر شود و لذا باصطلاح موضوع ( واژه تاکیدی ) میشود اصل مطلب و در این کنش و واکنش داوری ها و قضاوتها از حالت سرسری و سطحی خویش به عمق رفته یا در جاده افراط و تفریط و یا شاید هم کیمیای انصاف در قضاوت و در نهایت داوری نمود پیدا نماید و داوری منصفانه و واقعی پیدا شود.
ساری,گاهنوشته های محمود زارع


     ۲- هر که مدعی است، مورد توجه و احیانا تهاجم است. ادعا لزوما شعاری نیست، بلکه گاهی یک نام ، خود یک ادعاست. مثل همین ذوالفعلی و یا یک قیافه یک ادعاست. برای اثبات ادعا بر اساس اصل ( البینه علی المدعی) چنانچه لوازم اثبات آن فراهم نشود ، در داوری ها مجازات میشوند.

     ۳- بدلیل یک نام یا صفت یا ادعا، سطح انتظارها بالا میرود یا بهتر بگوئیم که انتظارات مطابق آنچه که باید باشد میگردد.
     مردم از رستم توقع یال و کو پال دارند، نه قوز پشت ، از فرط نیمه قامت رفتن از روی ضعف!!
     ... و چندین دلائل دیگر...
                                                    ( ۳/۴/۷۹
محمود زارع)

ارسال در تاریخ سه شنبه بیست و سوم فروردین 1384 توسط محمود زارع


مطالبی دیگر :



توجه: استفاده از تصویر برای سایتها و وبلاگها بدون انجام تغییر آزاد است؛ کپی برداری از متن با ذکر نام و درج لینک بلامانع میباشد. برای تبادل لینک بعد از برقرای لینک تارنمای ما؛اطلاع دهند تا بررسی شود.