ساری,گاهنوشته های محمود زارع
.
شرح و توضیحی لازم نیست که خود تصویر دنیایی حرف دارد ! اما متاسفم که باید عمل یک غیرمسلمان را بعنوان یک نمونه از رفتار درست اسلامی من بچه مسلمان در وبلاگم قرار دهم و مسئولین را امر به چنین معروف هایی بکنم ؟!!!...

«هرگز امتی پاك و مقدس شمرده نمی شود كه در آن نتوان حق ناتوان را بدون ترس و لكنت زبان، از قوی بگیرند»… (مولا علی علیه السلام)

حضرت در خطبة ۲۲۴ می‌فرمایند:
به خدا سوگند برادرم عقیل را دیدم که به شدت تهی دست شده بود و از من درخواست داشت تا یک مَنْ از گندم‏های بیت ‏المال را به او ببخشم. کودکانش را دیدم که از گرسنگی دارای موهای ژولیده و رنگشان تیره شده بودند، گویا با نیل رنگ شده بودند. پی در پی مرا می‌‏دید و درخواست خود را تکرار می‌‏کرد. چون به گفته‏ های او گوش دادم پنداشت که من دینم را به او می‌‏فروشم و به دلخواه او رفتار و از راه و رسم عادلانه خود دست برمی‏دارم. روزی آهنی را در آتش گذاخته و به بدنش نزدیک کردم تا او را بیازمایم، پس همانند انسان بیمار از درد فریاد زد و نزدیک بود از حرارت و گرمی آن بسوزد. به او گفتم:‌ای عقیل! گریه‏ کنندگان بر تو بگریند، از حرارت آهنی می‌‏نالی که انسانی به بازیچه آن را گرم ساخته است؟ اما مرا به آتش دوزخی می‌‏خوانی که خدای جبّار با خشم خود آن را گداخته است؟ تو از حرارت ناچیزی می‌‏نالی و من ازحرارت آتش الهی ننالم. (نهج ‏البلاغه، خطبه ۲۲۴، ص ۴۶۰ ترجمه محمد دشتی…)

حضرت در خطبة ۱۵ می‌فرمایند:
به خدا سوگند بیت المال تارج شده را در هر کجا که بیابم به صاحبان اصلی آن باز گردانم، گرچه، با آن ازدواج کرده یاکنیزانی خریده باشند، زیرا درعدالت، گشایشی برای عموم است و آن کس که عدالت بر او گران آید، تحمل ستم برای او سخت‌تر است.

در خطبه ۱۲۶ وقتی به ایشان توصیه کردند تا همانند دیگر زمامداران از بیت المال به دیگران و سران قریش و اشراف عرب ببخشد تا به او گرایش پیدا کنند فرمودند:
آیا به من دستور می‌دهید برای پیروزی خود از جور و ستم درباره امت اسلامی ‌که به آن‌ها ولایت دارم استفاده کنم، بخدا سوگند تا عمر دارم و شب و روز برقرار است و ستارگان از پی هم طلوع و غروب می‌کنند هرگز چنین کاری نخواهم کرد اگر این اموال از خودم بود به گونه‌ای مساوی در میان مردم تقسیم می‌کردم تا چه رسد که جزو اموال خداست، آگاه باشید بخشیدن مال به آن‌ها که استحقاق ندارند زیاده روی و اسراف است. ممکن است در میان مردم گرامی‌اش بدارند اما در پیشگاه خدا خوار و ذلیل است. کسی مالش را در راهی که خدا اجازه نفرموده مصرف نکرد و به غیر اهل آن نپرداخت جز آنکه خدا او را از سپاس آنان محروم فرمود و دوستی آن‌ها را متوجه دیگری ساخت. پس اگر روزی بلغزد و محتاج کمک آنان گردد بد‌ترین رفیق و سرزنش کننده‌ ترین دوست خواهند بود.
..

مطالب دیگر :






توجه: استفاده از تصویر برای سایتها و وبلاگها بدون انجام تغییر آزاد است؛ کپی برداری از متن با ذکر نام و درج لینک بلامانع میباشد. برای تبادل لینک بعد از برقرای لینک تارنمای ما؛اطلاع دهند تا بررسی شود.