ساری , گاهنوشته های محمود زارع:.     غم و غصه و تحمل مصیبت از نگاه معصومین علیه الــسلامساری , گاهنوشته های محمود زارع

پسرم , دخترم ؛ اگر غم و غصه داری بخوان

معمولا پذیرش و تحمل برخی اتفاقات و بخصوص واقعیات غم آور در زندگی، برای اکثر مردم تلخ و بسیار سخت است بنحوی که ره آورد غم،  از نگاه بزرگان بدرستی پیری زودرس معرفی گردید . ولی بهترست نگاهی به کلام بزرگان دین خود بزنیم و ببینیم که آنان چه فرموده اند که کلام آنان اطمینان خاطر می آورد : 

قرآن کریم : هر آینه از پی دشواری آسانی است.(01)

پیامبر(ص) : همانا صبر به اندازه ی بلا از جانب خداوند می آید.(02)


پیامبر(ص) :
در نامه ‏ای که برای تسلیت معاذ در مرگ فرزندش نوشته بودند، فرمودند:
فرزند موهبـت الهــــی است که بصورت امانت در اختیار تو قرار داده شده اگر در گرفتن امانت صبور باشی اجر کثیر، رحمت و هدایت الهی از آن تو خواهد بود. مبــادا مصیبت خود را با بی تابی بیشتر نمایی؛ چرا که در این ‏صورت، علاوه بر مصیبت وارده، اجر خود را نیز از دست میدهی.(03)


امام علی(ع) :
                      اندوه خوردن نیمی از پیری است.(04)


امام علی(ع) :
                      هرگاه محنتی به تو رسید، در کنار آن بنشین
                      که ایستادن در برابر آن، موجب افزایش (رنج) آن می‏گردد.(05)


امام علی(ع):
                     چون مصیبت دور می‏شود، فراموشی نزدیک می‏گردد.(06)


امیرالمؤمنین علی(ع):
                                 هرگاه در برابر محنت صبر کردی ، تیزی آن را از بین برده ‏ای.(07)


امیرالمؤمنین علی(ع):
                                کسی که زره صبر بپوشد، حوادث روزگار بر او آسان می‏شود.(08)


امام علی(ع) :
          اگر شکیبا باشی تقدیر الهی بر تو جاری می شود و تو پاداش داده خواهی شد
          و اگر بیتابی کنی نیز تقدیر الهی بر توجاری می‏شود و تو گناهکاری.(09)


امام علی(ع) :
                      و بدان که راه خروج از (غم و دشواری)  تنیدگی در دو چیز است:
                      - آن چه چاره دارد، چــاره کردن
                      - و آن چه چاره ندارد، صبرکردن (10)


حضرت علی(ع) :
                     پیامبرخدا اجازه داد که در مصیبت‏ها بگرییم و فرمــــــــــــــــــــود:
                     نفس، مصیبت دیده است و چشم، گریان و عهد و یاد، نزدیک.
                     پس چیزی بگویید که خدا را خشنود کند و هذیان نگویید.(11)


امیرالمؤمنین علی(ع):
    اندوه‏ های وارده را به وسیله ی عزم بر صبر کردن، از خود دور ساز.
    نفس خودت را به صبر کردن عادت بده که صبر کردن، خلق و خوی خوبی است
    و آن را بر آن ‏چه از احوال دنیا و اندوه های آن به تو می‏رسد، متحمّل ساز.(12)


امام صادق(ع) :
    هر کس از مصیبتی که به او رسیده، بر جان خویش بیم ناک است،
    اشک بریزد که او را تسکین می‏دهد.
    اشک بریز، که آن را تسکین بخش است.(13)


امام صادق(ع)
    هرگاه یکی از شما دچار گرفتاری غم و اندوهی شد،
    باید برادر خود را آگاه سازد و به توانایی خود اکتفا نکند.(14)


 
امام صادق(ع) :
     خداوند بر بندگان خود منّت گذارده و سه چیز را در نظام خلقت برقرار نموده است:
     (یکی از آن سه چیز)
     ... فراموشی را بر مصیبت زدگان القا نموده است
     که اگر این نمی ‏بود و مصیبت همچنان با شدت اولیه ی خود باقی می ماند،
     نسل منقطع می‏شد ...(15)


امام صادق(ع):
    همانا صبر و بلا به سوی مؤمن، سبقت می‏گیرند
    پس بلا به او می‏رسد، در حالی که صبور است.(16) 


امام صادق(ع):
    هرکس برادر دینی ‏اش را برای گرفتاری شماتت کند،
    از دنیا نرود تا خود به آن مبتلا شـــــــــــــــــــــود. (17)


امام کاظم(ع) :
    مصیبت صابر یکی است و
    مصیبت کسی که جزع و فزع می‏کند، دوتاست.(18)



با توجه به این روایات که حاکی از نظر متقن اولیاء دین پاکمان میباشد میتوانم توصیه کنم که:
با خودتان روراست باشید و بپذیرید که من و شما استثناء نیستیم و مرگ و نقص در مال و جان و حوادث دیگر فقط برای همسایه رخ نمی دهد ؛ بلکه روزی بسراغ ما هم خواهد آمد پس بپذیریم اما برای تسکین و درمان توصیه میکنم راههای زیر را در پیش بگیرید:
بپذیرید اتفاق افتاده را ؛ که البته برای دیگران افتاده و برای همه می افتد ولی پند بگیرید.
گریه کنید و اشک بریزید که باعث تخلیه گره های روحی و روانی درون آدمی میشود.
با انسانهای شریف و مومن و بی غرض و مرض درد دل کنید و خلاصه گفتگو و درد دل با فرد امین بسیار موثر است.
بخودتان همواره تلقین کنید که باید تحمل کنید زیرا شما نه اولین هستید و نه آخرین نفر در این مصیبت و غم.
اگر در موقعیتی هستید که در آن موقعیت عواملی برای شدت بخشیدن به وضعیت غم و غصه وجود دارد از آن موقعیت دور شوید
 بدانید که اگر مصایب خدادادی باشد که قطعا ماجورید و دارای پاداش.



پی نوشت ها:
----------------
(01)  إِنَّ مَعَ الْعُسْرِ یُسْرًا -      سوره : الشرح آیه : 6 
(02)  انّ الصّبر یأتی من الله علی قدر البلاء - کنز العمال، ج6، ص376.
(03)  منتهی الآمال، ج2، ص375.
(04) الهمّ نصف الهَرَمَ . نهج البلاغه، حکمت143، ص 659.
(05) اذا اتتک المحن فاقعد لها فانّ قیامک فیها زیادۀٌ لها- غرر الحکم، ح1779.
(06) اذا تباعدت المصیبته قربت السلوه - غرر الحکم، ح4055.
(07) اذا صبرت للمحنه فللت حدّها - غرر الحکم، ح6281.
(08) من ادّرع جنّة الصّبر، هانت علیه النّوائب - غرر الحکم، ح6295.
(09) حضرت علی(ع) به اشعث بن قیس که برادرش را از دست داده بود، فرمود: انّک ان صبرت جری علیک القضاء و انت محمودٌ و ان جزعت جری علیک القضاء و أنت مذموم - نهج البلاغه،حکمت291، ص701.
(10) واعلم انّ المخرج فی‏أمرین، ما کانت فیه حیلَة فا لاحتیال وما لم تکن فیه حیلة فا لاصطبار - کوفی، محمد بن محمد بن اشعث،بی‏تا، الجعفریات، (الاشعثیات)، تهران، مکتبه مینوی و قرب الاسناد، ص234؛ بحار الانوار، ج 82، ص144، ج82، ص144.
(11) رخّص رسول الله فی البکاء عند المصیبه و قال: "النفس مصابه و العین دامعه و العهد قریب فقولوا ما أرضی الله و لا تقولوا الهجر" - دعائم الاسلام، ج1، ص225.
(12) امام علی (ع) در وصیّت خود به «محمد بن حنیفه» می فرماید: الق عنک واردات الهموم معزائم الصّبر، عوّد نفسک الصّبر فنعم الخلق الصّبر و احملها علی ما أصابک من أحوال الدّنیا و همومها - من لا یحضره الفقیه، ج4، ص386. 
(13) من لا یحضره الفقیه، ج1، ص187 . ونیز امام صادق فرمود: فأفض من دموعک، فانّها تسکّن  / الرّاوندی، سعید بن عبدالله (قطب الدّین راوندی)، 1407ق، الدّعوات، قم، مؤسّسه الامام المهدی(عج)، چاپ اوّل، ص285، ح8 .
(14) اذا ضاق احدکم فلیعلم أخاه و لایعین علی نفسه  - وسایل الشّیعه، ج2، ص55.
(15) کافی، ج3، ص227 .
(16)  انّ الصّبر و البلاء یستبقان الی المؤمن فیأتیه البلاء و هو صبور ٌ - من لا یحضره الفقیه، ج1، ص177
(17) من شمت بمصیبته نزلت بأخیه لم یخرج من الدّنیا حتی یفتتن به - کافی، ج2، ص159 .
(18)   اَلمصیبةُ لِلصّابِرِ واحِدَۀٌ لِلجازِعِ اثنان - میزان الحکمه، ج2، ص29.




مطالب اخیر وبلاگ :





توجه: استفاده از تصویر برای سایتها و وبلاگها بدون انجام تغییر آزاد است؛ کپی برداری از متن با ذکر نام و درج لینک بلامانع میباشد. برای تبادل لینک بعد از برقرای لینک تارنمای ما؛اطلاع دهند تا بررسی شود.